Posts

دملاویش

  دطالب ویش   دا بیکاره او تک تور لکسس ګاډی دی زما وی داشایسته چابک سوررنگه سوزکی دی ستا وی دادجنجاله اومشقته ډک وزارت او ولایت چوکی دی زما وی دا بی غمه او اسانه د ثوابه ډک چوکیداری دی ستا وی دا د ډوبی او ا واستانبول د مسافری بلند منزله کوډلی دی زما وی    دا کلک لکه ډبره دوی خونی په خوژو طن د دقلعه غیبی او ارزان قیمت   سیمه کی دی ستا وی دا څوارلس کلنه او بی تجربی د اخترو لور دی زما وی داشایسته د قواندان طلاگل کن ډ ه دی ستا وی دا دکلستلوره ډ که د پسه غوشه دی زما وی دا په ع مر پوخ د غوایی تنکی غوشه دی ستا وی   دا د هزازه د غرو تک تور شات دی زما وی د شایسته ننګرهار مساله د ا ره گو ړه دی ستا وی   داشایسته محمدی مدرسه دی ستا د بختورو بچیان وی دا د اسلام نه لری   اسلام اباد کی د کمپبیوتر کالج دی زما دی خوار او بی وزله بچیان و ی دافانی او بی وفا ا و د غمه   ډک دنیا دی زما وی دا دفردوس جن ډک ت هور ی او غلمان دی ستاوی ای وهابه داد دطالب سره شکر به شکر کیدل دی د ستاو ی دا په حقیقت سترگی پ ټول ...

Gold Caravan: From Badakhshan to Kandahar

  کاروان طلا ازبدخشان تا کندهار   از پنج سال به این‌سو، گروهی که خود را در بیرق اسلام پیچیده است، مردم افغانستان را به گروگان گرفته است. از انحصار قدرت گرفته تا بستن مکاتب به روی دختران و زنان، از لت‌وکوب معترضان تا چور و چپاول معادن کشور، این گروه خود را حاکم و مالک سرنوشت مردم افغانستان می‌پندارد. آنان و حامیان نکتایی‌پوش‌شان گمان می‌کنند که می‌توانند با زور و جبر حکومت کنند. این شیوه حکومت داری تفاوت زیادی به شیوه حکومت داری خلقی ها پرچمی ها ندارد. . تحولات اخیر بدخشان نشان می‌دهد که شکاف‌هایی در درون این نظام در حال شکل‌گیری است. ماجرای معادن زیرزمینی این منطقه در اصل به همهٔ افغان‌ها تعلق دارد و بخشی از سرمایهٔ ملی کشور محسوب می‌شود. اما این گروه می‌خواهد درآمد آن را به قندهار انتقال دهد تا بخشی از آن صرف ساختن اربکی‌ها و مدارس شود و بخش دیگر در جیب خودشان ذخیره گردد . مردم محل و مردم افغانستان حق ندارند از این گروه حاکم حساب‌خواهی کنند. اما طالبان باید بدانند که این کار محال است؛ خیال است و جنون. در طول تاریخ، بسیاری آمدند و رفتند. شما چه کسی هستید که ادعای ابدیت م...

آیا پوتین میتواند ازترمپ درمورد خاتمه جنگ با ایران چیزی بیاموزد وچنگ دریوکراین را خاتمه دهد؟

  آنچه توافق ایران می‌تواند و نمی‌تواند به پوتین درباره پایان دادن به جنگ اوکراین بیاموزد آنچه برای متوقف کردن یک جنگ لازم است؛ حتی زمانی که توقف آن شبیه شکست به نظر می‌رسد وهاب رئوفی ۲۱ جون ۲۰۲۶ جنگ ایران آن‌گونه که هیچ‌کس وعده داده بود پایان نیافت. نه با تسلیم شدن ایران ـ دست‌کم ـ و نه با یک پیروزی روشن و بی‌چون‌وچرای آمریکا. این جنگ با یک تفاهم‌نامه پایان یافت: توقف ۶۰ روزهٔ خصومت‌ها، بازگشایی تنگهٔ هرمز، کاهش تحریم‌ها و وعدهٔ ایجاد صندوق بازسازی ۳۰۰ میلیارد دالری برای همان حکومتی که ایالات متحده و اسرائیل ماه‌ها آن را بمباران کرده بودند. تقریباً هیچ‌کس این توافق را یک پیروزی نمی‌نامد. هیئت تحریریهٔ وال‌استریت ژورنال، که از جنگ حمایت کرده بود، این توافق را عقب‌نشینی توصیف کرد و هشدار داد که ممکن است به کمک مالی اقتصادی برای تهران تبدیل شود. هیئت تحریریهٔ نیویورک تایمز حتی صریح‌تر بود و آن را نوعی شکست دانست. اریک اریکسون، مفسر محافظه‌کار، آشکارا گفت که ترامپ در برابر ایران تسلیم شده است. سناتور تد کروز هشدار داد که سپردن میلیاردها دالر به «دیوانگان تئوکراتیکی که می‌خواهند ما را ...
  What the Iran Deal Could and Coudn't Teahh Purin About Ending the War in Ukrain? What it takes to stop a war, even when stopping looks like losing wahab raofi Jun 21, 2026 What the Iran Deal Could — and Couldn’t — Teach Putin About Ending a War The war in Iran did not end the way anyone advertised it would. Not with surrender — Iran’s, anyway — and not with a clean American victory. It ended with a memorandum of understanding: a 60-day cessation of hostilities, a reopened Strait of Hormuz, sanctions relief, and a promised $300 billion reconstruction fund for the very regime the United States and Israel had spent months bombing. Almost no one is calling it a triumph. The Wall Street Journal’s editorial board, which had backed the war, described the agreement as a retreat and warned it could turn into an economic bailout for Tehran. The New York Times editorial board was blunter still, framing it as a defeat. Conservative commentator Erick Erickson said flatly that Trump had surren...

Two Mosques, One God

I have stood inside both of these mosques, in two different countries, separated by an ocean and by what feels like a thousand years of the same religion. --- In the first, the call to prayer doesn't come from a minaret. There isn't one. The building is modest — about five hundred square feet — and at the entrance sits a security guard, a young man in his early thirties, who nods you through. To the left is a sizable coffee shop, large enough to hold a hundred people. Young men and women sit hunched over laptops, headphones in, phones glowing beside their cups. Some talk quietly with friends, coffee cooling at their elbows. Light music drifts out of speakers mounted somewhere near the ceiling. When the call to prayer sounds — broadcast, not chanted from a tower — a few people rise and leave. Most don't look up from their screens. To the right, a hallway leads to the mosque itself, where on Fridays the room fills: the old, the young, the in-between. Prayer begins at one...

The Islamic Republic Survived American Bombs. Will It Survive Its Own People?

  What the Soviet collapse teaches us about Iran's fragile future? Tehran and Washington have reached a truce, but a narrow one. The latest memorandum extends the ceasefire, reopens the Strait of Hormuz, and lifts the U.S. naval blockade, leaving harder questions—especially Iran's enriched uranium stockpile—for later talks. Yet even this limited deal has done something no airstrike managed: it forced into the open a fight the war had temporarily submerged. Hardliners loyal to new Supreme Leader Mojtaba Khamenei see any accommodation with Washington as betrayal. Pragmatists around President Masoud Pezeshkian see the same agreement as a lifeline for a population exhausted by war economics. That argument, however, may obscure a larger question: even if the Islamic Republic has outlasted American and Israeli bombs, can it outlast the discontent of its own people? A Crisis of Legitimacy Political systems run on consent as much as coercion, and in Iran consent has been eroding for a ...